NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Poprzednio...
Należy panu pogratulować.
Pański syn jest teraz dumnym właścicielem River Run.
Mogę dostać wszystko, co pani trzeba.
Znam irlandzkiego żeglarza, co prowadzi interesy w porcie Wilmington.
Mój mąż produkuje whisky...
Pan Bonnet nie robi interesów z ludźmi, których nie zna.
Pan Bonnet osobiście spotka się z panem Alexandrem Malcolmem.
Musisz zabić Stephena Bonneta.
Nie wiem, czy potrafię odebrać komuś życie.
Chodzi o plan znalezienia i zabicia Stephena Bonneta.
Bonnet może mieć prawo odebrać nam Jemmy'ego.
Napadł na mnie.
Ludzie w tych czasach uważają dziecko za dowód,
że oddałaś mu się dobrowolnie.
Mogłam zdobyć się na odwagę, oprzeć się.
Nienawidzę się za to, co się stało.
- Nie mogłaś go powstrzymać. - Mogłam postarać się bardziej!
Poddanie się wymaga odwagi. Gdybyś walczyła, zabiłby cię.
Zaśpiewaj mi pieśń
O dziewczęciu, którego już nie ma
Czy tym dziewczęciem
Mogę być ja?
Wesoła dusza
Pożeglowała pewnego dnia
Przez morza
Do Skye
Bałwany i bryza
Wyspy i morza
Góry deszczu i słońca
Wszystko, co było dobre
Wszystko, co sprawiedliwe
Wszystko, co moje
Przeminęło
Zaśpiewaj mi pieśń
O dziewczęciu, którego już nie ma
Czy tym dziewczęciem
Mogę być ja?
Wesoła dusza
Pożeglowała pewnego dnia
Przez morza
Do Skye
Nadszedł czas przedłożenia naszej prośby sędziemu pokoju.
Oczywiście pańska profesja...
nieco komplikuje sprawy.
- Dżentelmen nie ma profesji. - W rzeczy samej.
I dlatego jako wasz prawnik
doradzam większą dyskrecję w interesach.
Macie sojuszników wśród możnych i zostaliście oczyszczeni z zarzutów,
wszelako zalecałbym nie wychylać się.
Chciałbym się nadto nie wychylać.
Wielu przymknie oko na przemyt tytoniu lub whisky.
Lecz krążą pogłoski,
jakobyś pan handlował bardziej żywym towarem.
Moje interesy to moja sprawa.
Chce pan opieki nad synem, panie Bonnet?
Zdobyłem sojuszników dzięki tym interesom, panie Forbes.
Wielu zawdzięcza mi bogactwo i wpływy. Tak jak pan.
Sugeruję więc zachowywać się bardziej jak mój prawnik,
- a nie ksiądz. - Chadza pan do księdza?
Proszę dogadać się z sędzią pokoju.
Kiedy uzyskamy jego podpis?
Przekazałem mu nazwiska świadków z tawerny.
I potwierdziłem, że poświadczą okoliczności rzeczonego wieczoru.
Powinniśmy mieć podpis do końca tygodnia.
I mały Jeremiah będzie z ojcem.
Oby Bóg was wysłuchał, panie Forbes.
W kwestii mojego wynagrodzenia.
Nie jestem jasnowidzem,
lecz gdy odzyskam syna, mniemam, że Jocastę Innes z nowym małżonkiem
może spotkać nieszczęśliwy wypadek.
Co za szkoda, że ich małżeństwo potrwa tak krótko.
Nigdy nie pojmę, czemu wybrała tego starego bufona.
Do tego upokorzyła mnie podczas zalotów do jej siostrzenicy.
Gdy River Run będzie moje, dostaniecie swe pieniądze.
Uzgodnione 20 procent.
Wypijemy po kieliszeczku na werandzie, by to uczcić.
Liczę na to.
Tymczasem pani Innes chce mnie zobaczyć.
Jutro wypływam na Sally Ann do Cross Creek.
Nikomu ani słowa o naszej rozmowie.
Poufność leży w mej naturze.
Mam złe przeczucie.
Chcę, by Bonnet zniknął z naszego życia na dobre.
Musi być z dala od ciebie i naszego syna.
Pozbędziemy się Bonneta dla wyższego dobra.
Tak. Choć wciąż nie ufam Philipowi Wyliemu...
Mimo że ta umowa przyniesie mu wielkie zyski.
- Sądzę, że dotrzyma słowa. - Co, jeśli nie?
Wtedy niechybnie zginę.
Więc jeśli znajdziesz trochę czasu,
zadbaj, by za to zapłacił.
A oto i nasz pośrednik.
Pan Alexander Malcolm.
Dobrze, że jesteś.
O to chodziło, wujku?
Lepiej, niż sądziłem.
A moje znamiona?
Użyjemy glinki, by je zamaskować.
Nie musimy go oszukiwać zbyt długo.
Musimy być w Wylie's Landing przed rokowaniami. Ruszamy o świcie.
Jeśli nie pojawimy się w Wilmington za dwa dni, wracajcie do Ridge.
Jeśli się nie pojawicie, znajdziemy was.
Tego się obawiałem.
Bez obaw. Bonnet jest tylko człowiekiem.
I niczym więcej.
Dość mały.
Bywa, że małe rzeczy są najbardziej przydatne.
Do czego to ma służyć?
To będzie instrument lekarski.
Na ciecze medyczne.
- Po obu stronach są otwory. - Jeszcze nie jest skończony.
Kowal przygotuje zamknięcie z jednej strony,
a z drugiej będzie umocowana igła. To strzykawka.
Słyszałem o nich. Rurka z tłoczkiem w środku.
Nie robi się ich z mosiądzu?
Przeważnie tak. Jednak ja preferuję szkło.
Łatwiej je sterylizować. Czyścić.
Przed użyciem do leczenia.
Zeszłej wiosny wydmuchałem rurkę do termometru.
Rurka to rurka.
Przyjdźcie panie za klika dni. Zobaczę, co da się zrobić.
Dziękuję.
- Jeden załatwiony. - Tak.
Miejmy nadzieję, że kowal nie uzna nas za czarownice,
- bo prosimy o wydrążone igły. - Nie zdziwiłabym się.
Kiedy wynaleziono igłę do zastrzyków?
Nieprędko. A bardzo jej potrzebuję.
Widziałaś, co było z ojcem.
Ma dryg do narażania własnego życia.
Wystarczy, że wstanie z łóżka.
Jest jak kot. Ma dziewięć żyć. Ale nie więcej.
A jeśli nie będzie sam?
Na pewno nie będzie. Przyjdzie z marynarzami.
Co o nich wiesz z podróży?
Pływają z nim, jakby jedli skorpenę.
Tylko gdy są głodni i nie mają wyboru.
Marynarze słuchają jego rozkazów ze strachu, nie z miłości.
Dopóki nie uznają nas za zagrożenie dla nich,
nie sądzę, by zbytnio przejmowali się losem Bonneta.
Będą musieli szukać nowej pracy.
Nie traćmy zapału. To nasza jedyna szansa.
Drugiej nie będzie.
Mamy krasnorosty na jodynę. Czego jeszcze szukamy?
Muszli. Można je zetrzeć i uzyskać wapń.
I może jeszcze gąbek do zabiegów chirurgicznych.
Nazbieram muszli. Wezmę kilka dla Jema.
Może zrobię mu karuzelę nad kołyskę.
Kiedy wejdzie, to ja chcę go zabić.
Teraz mi mówisz?
Sam mówiłeś, to tylko człowiek.
- Wiem, co mówiłem. - Wiem, co sobie myślisz.
Nigdy nie zabiłem człowieka i nie walczyłem w bitwie.
Żaden ze mnie strzelec i przeciętny szermierz.
Ale on jest mój. Załatwię go.
Brianna jest twoją córką, lecz moją żoną.
Nie wahaj się. Nie prowokuj go.
Zabij, gdy tylko będziesz miał okazję.
Jeśli ci się nie uda, Rogerze Mac, pomszczę cię.
Jeśli będzie trzeba, ja pomszczę ciebie.
Umowa stoi?
W rzeczy samej.
Czy to jest to, co myślę?
W naszych czasach to rzadki widok.
Tu natura wciąż zachwyca.
Jest ich tak wiele.
Pomyśleć, że do końca XIX wieku
wielorybnicy niemal je wybiją.
Rozumiem, dlaczego inspirowały Melville'a do pisania.
- Uwielbiam Moby Dicka. - Ja też.
Pamiętam, że raz widziałam wieloryba przy Cape Cod.
Pamiętasz, jak biegałyśmy po plaży, gdy byłam mała?
Ciężko się biega w gorsecie.
Chyba się starzeję.
Chyba zaszaleję i zamoczę nogi w wodzie.
Jesteś dzielniejsza ode mnie. Poszukam więcej muszli.
Ty jesteś Malcolm?
Tak. Jak mniemam, kapitan Bonnet. Miło mi wreszcie pana poznać.
Nie. Kapitan nie przyjdzie. Wysłał nas, byśmy sprawdzili towar.
Nie taka była umowa.
Umowa się zmieniła.
- Dlaczego? - Ma inne sprawy.
Chcesz załadować whisky na statek czy nie?
Gdzie beczułki?
Gdzie jest towar? Marnujesz nasz czas.
Beczułki są w szopie.
Co tak długo?
Dobrze ci szło. Sądziłem, że sobie poradzisz.
Gdzie jest Stephen Bonnet?
- Kto pyta? - Gdzie on jest?
Odpowiedz.
Gdzie jest Stephen Bonnet?
Powiadają, że w każdej muszli jest morze.
Słyszysz je?
Zew morza?
Co tu robisz?
Przechadzałem się ulicami Wilmington
i dostrzegłem cię z daleka.
Wydałaś mi się znajoma.
Nigdy nie zapominam twarzy.
Ani twojej, ani twej uroczej córki.
Ma urodę po tobie.
Jak miewa się mój syn? Przypomina swego przystojnego ojca?
Ty nie masz syna!
Masz błędne informacje. Twoja córka mi powiedziała prosto w twarz.
Chyba znalazłam...
Bree, uciekaj!
- Nie. - Biegnij!
- Już! - Nie zostawię cię.
- Puść ją. - Zastrzel go!
Puść ją!
Odłóż to albo na trzy poderżnę jej gardło.
Raz, dwa...
Czekaj!
Puszczę twoją matkę...
jeśli pójdziesz ze mną.
To ciebie i mojego syna pragnę.
Bree!
Brianna!
Napijesz się herbaty?
- Gdzie jesteśmy? - Jesteś bezpieczna na mej wyspie.
Gdzie jest moja matka?
Zostawiłem ją na plaży. Nic do niej nie mam.
- Ale my mamy coś do ciebie. - Wciąż?
Bo zapomniałem twego imienia w więzieniu?
Odłóżmy waśnie.
Mam coś dla ciebie.
Dla naszego syna.
Nie jest naszym synem.
Jego ojcem jest mój mąż, Roger MacKenzie.
Wiem, że musiałaś mu tak powiedzieć.
Lecz my znamy prawdę. Poczęliśmy go.
To bezsprzeczne.
Chcę zadośćuczynić tobie i jemu.
Będę prawdziwym ojcem.
Dla ciebie też coś mam.
- Brianna. - Gdzie ona jest?
Bonnet ją ma.
Jedźmy.
Tak pięknie w niej wyglądasz.
Podejdź, proszę.
Powinienem ci odsunąć krzesło?
Usiądź, proszę.
Proszę.
W River Run będziemy mieć lepszą służbę.
Mówisz o niewolnikach.
Czy pan domu powinien to robić?
Należy podawać obiema rękami?
Nauczysz mnie?
Ciebie ni cholery nikt nie nauczy.
„Ni cholery”?
Zdumiewa mnie taki język u damy.
Myślisz, że ktoś podłego stanu, jak ja, nie może stać się lepszy?
Potrzebuję czegoś, czego nie da się kupić.
Kompasu moralnego?
Upewnić się, że nasz syn będzie wiedział, jak radzić sobie w tym świecie.
Możesz mi pokazać, jak mam być w twoim i jego świecie.
Pokaż mi, co robić.
Jak być godnym dżentelmenem. Nie spotka cię żadna krzywda.
Po co chcesz być dżentelmenem?
Coś we mnie widziałaś.
Przyciągam cię. Nawzajem się przyciągamy.
To dlatego los wciąż nas ku sobie popycha.
Byśmy byli rodzicami Jeremiaha.
- Znasz jego imię. - Oczywiście.
Zjedzmy.
W towarzystwie nie kładzie się łokci na stół.
I nie pochyla nad jedzeniem. Należy przysuwać widelec do ust.
Dama i dżentelmen nie powinni przebywać sami.
Mogę poprosić mych ludzi, by do nas dołączyli.
Nie. Dziękuję.
Co teraz?
Jak kobieta i mężczyzna naszego stanu
spędzają czas?
Możesz mi poczytać. Tak robią dżentelmeni.
Jeśli nie umiesz, to ja mogę poczytać tobie.
Tutaj.
Czytasz naszemu synowi? Lubi to?
Uwielbiam czytać.
Wczuwanie się w rolę bohaterów...
Poznawanie ich, dowiadywanie się, czego pragną.
Zwykle miłości, bogactwa, zemsty.
Czego ja pragnę?
Bogactwa. Dlatego tu jestem, prawda? Bo chcesz mieć River Run.
Damie nie przystoi ranić męskiej dumy.
Uważasz mnie za zwykłego złodzieja.
Nie chodzi ci o miłość.
Nie rani się tych, których się kocha.
A jeśli chodzi o zemstę, to ja nic złego ci nie zrobiłam.
Każda opowieść ma wiele wersji.
Nie znasz mojej.
Gdybym opowiedział Jeremiahowi moją historię, naszą historię...
pokochałby mnie?
Nie można zmusić kogoś, by cię kochał.
Słyszałem, że można się nauczyć miłości.
Może mogłabyś nauczyć się mnie kochać dla dobra naszego syna.
Ja nauczyłbym się kochać ciebie.
Kiedy odwiedziłaś mnie w więzieniu
i powiedziałaś, że zostawię coś po sobie na tym świecie...
Nie mogę zapomnieć, co wtedy poczułem.
Nie pragnąłem zemsty ani...
bogactwa.
Nauczysz mnie, jak kochać?
Poczytam ci. Jak czytam Jeremiahowi.
To dobra książka. Myślę, że ci się spodoba.
SZTUKA UPRAWY ROLI DAVIDSONA
JAK ULEPSZYĆ GLEBĘ
„Tajemniczym kapitanem Pequoda był człek zwany Ahabem.
Jedną nogę miał własną.
Druga była z wielorybiej kości.
Swoją stracił podczas polowania na straszliwego białego wieloryba,
znanego jako Moby Dick”.
To jedna z ulubionych książek Jeremiaha.
Więc mój syn lubi morskie opowieści?
„Kapitan Ahab przybił dublona do masztu statku
i obiecał sowitą nagrodę
dla tego, kto pierwszy dostrzeże wieloryba.
Powiedział, że żadna siła ich nie powstrzyma przed znalezieniem...
i zabiciem go”.
Proszę. Czytaj dalej.
„Bestia była nieprzewidywalna. Tak jak morze.
Każdego dnia budzili się z myślą, że to będzie dzień,
gdy staną oko w oko z potworem”.
ROZDZIAŁ XV GOŁĘBIE
Jak to się skończyło? Dopadł wieloryba?
Chyba nie chcesz, bym powiedziała teraz? To długa historia.
Musisz być zmęczona. Chcę poznać zakończenie.
Mam nadzieję, że Ahab zabije bestię i dokona swej zemsty.
Moby Dick przewrócił łódź Ahaba,
zniszczył statek i wciągnął Ahaba pod wodę.
Potwór go pokonał?
I Ahab utonął?
To zależy, którego z nich uznamy za potwora.
Człowieka owładniętego żądzą zemsty czy wieloryba, na którego polował.
Morze to zdradliwe miejsce, gdzie jedne stworzenia pożerają inne.
Samo morze jest...
żądne dusz.
Co to oznacza?
Koszmar.
Morze.
Przychodzi po mnie.
Wszystko ogarnia ciemność.
Nie mogę się ruszyć.
Nikt nie może mi pomóc.
Nikt się nie zjawia.
To tylko sen.
Straciłem w twych oczach, mówiąc ci o tym?
Bynajmniej. Nie mógłbyś stracić w moich oczach.
Czy Jeremiah miewa koszmary jak ja?
Czasami.
To jeszcze mały chłopiec.
Potrzebuje matki.
Ja nigdy nie miałem matki.
Ani ojca.
Ani... Byłem sierotą.
Jak go uspokajasz?
Czy ja bym mógł?
Proszę. Powiedz mi.
Podchodzę... i biorę go na ręce.
I tulę go, aż poczuje się bezpieczny.
Pokażesz mi?
Dama powiedziałaby teraz dobranoc i poszła do swojego łóżka.
Sama.
Liczę, że rano powiem ci „dzień dobry”.
Ja również.
Dzień dobry, moja pani.
Śniadanie podano.
Herbaty?
Mieszkalibyśmy tutaj?
Moglibyśmy, gdzie zechcesz. W mieście, jeśli to ci odpowiada.
Chciałabym pójść po Jeremiaha.
Nie mogę go zostawiać na długo.
Pójdę z tobą.
Sądzę, że lepiej by było, gdybym sama mu powiedziała o tobie.
Nie powinniśmy go denerwować. Jest jeszcze mały.
Nie wiemy, jak zareaguje moja rodzina.
Mój ojciec i Roger...
Nie są tacy jak ty.
Byłoby rozważniej, gdybym poszła sama.
Potem do ciebie wrócę.
Los nas połączy, jak zawsze.
Tego chcesz?
Oboje tego chcemy, prawda?
Kiedy chcesz iść?
Nie powinniśmy najpierw spędzić więcej czasu razem? Zbliżyć się.
Bardzo tęsknię za Jemmym. I wiem, że chcesz go poznać.
Im wcześniej pójdę, tym szybciej wrócę.
Dobrze.
Gdy cię nie będzie, udam się do Wilmington, by znaleźć miejsce dla nas.
Z salonem, sypialnią dla nas i naszego syna.
Przypieczętujmy naszą umowę pocałunkiem.
Tego się nie muszę uczyć...
Pocałunku.
- To nasz pierwszy raz... - Przestań.
- Stephenie, powinniśmy... - Nie jestem dość dobry dla ciebie?
- Nie o to... - Dam ci powód do pogardy.
Miałem nadzieję, że byłaś szczera.
- Byłam. - Uczucia zaćmiły mi umysł.
Ostatnio zdarzyło się to, gdy byłem młodym robotnikiem.
Uwierzyłem, że kompani mnie polubili.
A oni mnie upili i zostawili na śmierć
w fundamentach piwnicy, którą z nimi kopałem.
Nie jesteś mi potrzebna do sprowadzenia Jemmy'ego.
Pokażę ci, za czym tęsknisz.
Za parę pensów ekstra możesz popatrzeć, jak robię to z nią.
Ona się dzisiaj nie zabawi.
Więc poczekam tylko na zapłatę.
Poślij po mnie, gdybyś znów był w potrzebie.
Przyniosę ci pieniądze.
Ale nie spuszczaj z niej oka.
Wiesz, gdzie jesteśmy?
W Ocracoke.
- Dobrze znasz pana Bonneta? - Tak.
Posyła po mnie, gdy ma chęć. Zabiera mnie też na łódź.
Lubi śniadania w łóżku, jeśli wiesz, o czym mówię.
Ale nigdy dotąd nie miał dwóch dziewek naraz
ani nie chciał, by ktoś patrzył, jak to robi.
Podobało ci się?
Nie rozumiesz. Przetrzymuje mnie tu siłą.
Kimkolwiek jesteś, on bierze to, co chce.
I lepiej z nim nie zadzieraj.
Jak masz na imię?
- Wołają mnie Eppie. - Eppie, muszę stąd uciec.
Zapewne znudzi się tobą za kilka dni.
Nie rozumiesz. Nie tego ode mnie chce.
- Chodzi o pieniądze? - Nie...
Porwał cię dla okupu?
Nigdy nie miałam skrupułów, by spełniać męskie zachcianki.
Jeśli ci to dam, pomożesz mi?
- Jak? - Zawiadom mojego męża.
Nazywa się Roger MacKenzie i jest w Wilmington.
Tak jak mój ojciec James Fraser. Powiedz im, gdzie jestem.
- Więc twa rodzina jest bogata? - Bardzo.
Chciałabym ci pomóc, ale Bonnet gra uczciwie.
Dopóki jest mu z tobą po drodze. W przeciwnym razie nie będzie ostrzeżenia.
- Proszę... - W jednej chwili whisky i śpiew,
a w drugiej zachłystujesz się krwią, o ile jeszcze oddychasz.
- Powściągnij język, a będzie dobrze. - Błagam cię, jak kobieta kobietę...
Kurwa.
- Panie Wylie. - Jeszcze.
Cóż to ma znaczyć? Dlaczego nagabujecie mnie na ulicy?
Gadaj, gdzie jest Bonnet.
Mówiłeś, że przyjdzie, ale się nie zjawił.
Wydałeś nas? Powiedziałeś mu, że to ja?
Nie. Przysięgam. Nie wiem, gdzie on jest.
Trzyma towary na moim terenie
i miałem tylko umówić wasze spotkanie tam.
Ma moją żonę!
Gdzie zacumował statek?
Nie wiem. Powiedziałbym wam.
Zamienił moje życie w koszmar.
Groźbami i szantażem wyciąga ode mnie pieniądze.
Proszę...
Często odwiedza pewien burdel. U madame Sylvie.
Spotykaliśmy się tam czasami.
Na pewno znajdziecie tam kogoś, kto zna Bonneta.
On trzyma się swoich nawyków.
- Masz milczeć jak grób, panie Wylie. - Bezwarunkowo.
Wy dwaj zostaniecie w tawernie.
Na wypadek, gdyby Bonnet i jego ludzie nas szukali.
Nie wiadomo, co może zrobić.
Claire i ja złożymy wizytę madame Sylvie.
Poprosisz Mary, by przyniosła ciasteczka, Ulissesie?
Oczywiście, sir.
Nie ma potrzeby, Ulissesie.
Chodzi o interesy, nie przyjemności. Zjeść możemy później.
Oczywiście, proszę pani.
- Proszę. - Nie jestem kaleką.
Chodzi mi o migreny, na które ostatnio cierpiałaś.
Czekałam, by to zrobić.
Masz moje pełne wsparcie, najdroższa.
Pan Forbes.
Zostawię was.
Zadbam, by nikt nie przeszkadzał.
Jak zwykle miło panią widzieć, pani Innes.
Co mogę dla pani zrobić?
Niedawno odwiedził mnie mój siostrzeniec, Jamie,
przynosząc dobre wieści z Ridge.
Mój cioteczny wnuk, Ian, powrócił od Mohawków.
Doprawdy? Interesujące.
Zaś Marsali powiła kolejne dziecię. Dziewczynkę.
Rozkosznie.
Pomyślałam, że żyje się nam wygodnie z panem Innesem.
I tak będzie do końca naszych dni. Niewiele nam trzeba.
Nie zabierzemy jednak rzeczy ze sobą...
Czego takiego?
Naszych dóbr doczesnych, panie Forbes.
Chcę, by pomógł mi pan przekazać dary rodzinie.
Dary? Jakiego rodzaju?
Moją fortunę.
- Mogę w czymś pomóc? - Dzień dobry.
Mężowi nieczęsto towarzyszy u nas żona.
Ale zdarza się. Mabel chętnie zajmie się również kobietą.
Nie po to tu przyszliśmy.
Chcielibyśmy pilnie porozmawiać z pani podopiecznymi.
To będzie dziesięć szylingów za fatygę.
Na ile wycenia pani życie młodej damy?
- To miała być groźba? - Nie.
Szukamy kogoś. I mamy powód wierzyć,
że któraś z tutejszych dziewcząt może wiedzieć, gdzie on jest.
Szukamy Stephena Bonneta.
Na stole znajdzie pan papier i przybory do pisania.
Doskonale.
Marsali i Fergusowi chcę zostawić 100 funtów.
Hojny dar.
Czy jest pani pewna, że pan Innes jest temu przychylny?
W istocie jest.
Cóż za szczęście, że się tak doskonale dobraliście.
Pięćdziesiąt funtów dla ich syna, Germaina, i rzecz jasna dla Joanie.
Dwadzieścia dla maleństwa i jeszcze dwadzieścia na szczęście.
Zapisuje pan?
Oczywiście. Każde słowo.
- Proszę mówić, jeśli dyktuję za szybko. - Bynajmniej.
Młody Ian musi stanąć na nogi.
Sto... Nie. Dwieście funtów.
Zdumiewająca szczodrość. Ledwie go pani zna.
I żył z Indianami.
Niemniej to rodzina.
Czyż nie wystarczyło zapisać posiadłość
młodemu Jeremiahowi MacKenziemu?
Rozdaje pani jego dziedzictwo.
Lepiej brać niż dostawać.
Brianna i Roger. Chcę im przekazać pokaźną sumę.
Może tysiąc funtów.
Otóż to.
Pani Brianna i jej mąż również będą opływać w luksusy.
Geraldzie, miałam nadzieję, że to ciebie wybierze.
Ale było, minęło.
- Tak. - Nie zapominajmy o małej Lizzie.
- O służącej? - Słodkie dziewczę.
- Dwadzieścia pięć funtów? - Nie.
„Nie”? Cóż to ma znaczyć, panie Forbes?
Nie możesz rozdawać moich pieniędzy.
- Twoich pieniędzy? - Nie zostawiasz mi wyboru.
Odebrałaś mi godność!
Byłbym dobrym mężem dla ciebie czy Brianny!
Nie pozbawisz mnie należnej mi części twojej fortuny!
Pani!
Jocasto.
Nigdy o nim nie słyszałam.
Twoje biodro. Anisomelia.
- Jak mnie nazwałaś? - Nie ciebie.
Zidentyfikowałam tylko przyczynę bólu biodra. I pleców.
Bólu, który czasem ogarnia całą nogę.
Jak...
- Jesteś czarodziejką? - Nie.
Uzdrowicielką.
Wiem, jaki ból musisz znosić.
Pozwól, że ci pomogę. Proszę.
Odwróć się. Daj mi podomkę.
Chwyć krzesło.
Wiedziałaś, że twoje nogi są nierówne?
Lewa jest dłuższa od prawej.
Unieś prawą piętę, żebym mogła dopasować.
Wyżej.
Dobrze.
Każdy w miarę solidny szewc podwyższy obcas o tyle.
To bardzo zmniejszy odczuwany ból.
Z czasem może on całkowicie ustąpić.
Nie jestem tak popularna, by zarobić na wymyślne buty.
Chętnie cię wspomogę datkiem.
Dlaczego?
Bo trzeba pomagać potrzebującym.
Proszę. Stephen Bonnet porwał moją córkę.
Ma męża i małe dziecko. Musi wrócić do domu.
Jeśli dowie się, że go wydałam, poderżnie mi gardło.
Nigdy się nie dowie.
Potrzebujecie łodzi.
- Mam łódź od rybaka. - Bardzo dobrze. Idziemy.
- Jak mu zapłaciłeś? - Nie pieniędzmi, ciociu.
Chętnie przyjął w zamian nowe ubranie pana Malcolma.
Przywitaj się z kapitanem Howardem.
Proszę. Jestem tu przetrzymywana wbrew woli. Mój mąż i...
Oczywiście.
Nie byłbym tu, by dobić targu, gdybyś przyszła z własnej woli.
Zaiste piękna.
Ale rude włosy? Wolę płowe grzywy.
Świetna. I zdrowa.
Pokaż zęby.
Zęby?
Bardzo ładne. Czy...
Wredna suka!
Jeszcze nie należy do pana, kapitanie.
Moja czy nie, ktoś powinien nauczyć ją dobrych manier.
Rzadko mogę się oprzeć wyzwaniu...
okiełznania narowistej klaczy.
Sześć funtów.
Staremu przyjacielowi oddam ją za sześć funtów.
Jest tylko rzeczą. Nie jest warta więcej.
- Dobiliśmy targu? - Tak.
Będzie twoja, gdy dostanę pieniądze.
Chodźmy na łódź. Manny ma sakiewkę.
Dobrze. Ale najpierw wypijmy jeszcze po jednym.
Napijesz się, skarbie? Brandy. Zasłużyłaś.
Proszę. Nie rób tego.
Błagam cię. Nie mogę zostawić Jemmy'ego.
Proszę, nie rób tego.
Nie martw się. Zaopiekuję się nim.
Manny. Sakiewka.
Bree!
Manny!
Brianna!
- Nic mi nie jest. - W porządku?
Idziemy. Do łodzi, koleżko.
Dalej.
Myślisz, że jego ludzie przyjdą po niego?
Nie, jeśli mają za grosz rozsądku. Mają go z głowy.
Zyskują statek i wolność.
I oszczędzimy im konieczności wszczynania buntu.
Napij się za swoją duszę.
Wiedz, że cokolwiek się stanie,
ostatnie, co ujrzysz przed śmiercią, nie będzie twarzą przyjaciela.
Chcę go zabrać do Wilmington.
Chcę, by został osądzony zgodnie z prawem.
Możesz im zaufać?
Zyskał poważne wpływy w Wilmington.
Tryon.
Ten drań może mieć wpływy wśród biznesmenów i właścicieli ziemskich,
ale gubernator Tryon jest ponad nimi, nawet z Nowego Jorku.
Tak. Tryon wciąż ma u nas dług za swój błąd w Alamance.
Zostanie skazany. Jestem tego pewien.
„Stephen Bonnet, znany pirat i przemytnik,
został osądzony dziś rano przez Komitet ds. Bezpieczeństwa Wilmington.
I w świetle zeznań o jego występkach
złożonych przez wielu świadków
został uznany za winnego i skazany na śmierć przez utopienie”.
Brianno.
Czy to było miłosierdzie?
Czy chciałaś mieć pewność, że nie żyje?
Napisy: Grzegorz Niksiński